Misschien herken je het wel.
Je bent een middagje de deur uit. Je baby wordt onrustig. Je kijkt om je heen en beseft: straks wil hij of zij drinken. Wat doe je? Zoek je een rustig hoekje op? Loop je terug naar de auto? Stel je het nog heel even uit? Of leg je je kindje gewoon aan?
Voor veel moeders is borstvoeding geven in het openbaar spannend. Niet omdat ze zich schamen voor hun baby, maar omdat ze zich bewust zijn van de mensen om hen heen. En dat is eigenlijk best bijzonder.
Ons lichaam maakt niet alleen een baby, maar voedt haar ook
Tijdens een zwangerschap groeit er een compleet nieuw mensje in je buik. Na de bevalling verandert je lichaam opnieuw. Je borsten maken precies de voeding aan die jouw kindje op dat moment nodig heeft. Ze voeden, troosten en bieden geborgenheid. Dat blijft iets ongelooflijks.
Juist daarom vind ik het zo jammer dat zoveel moeders zich ongemakkelijk voelen wanneer ze hun kindje buitenshuis willen voeden. Borsten zijn zoveel meer dan iets esthetisch. Ze zijn er óók om een baby te voeden.
Misschien verwachten we eigenlijk iets heel geks
Wij eten wanneer we honger hebben. We drinken wanneer we dorst hebben. Maar zodra een baby honger krijgt op een terras, in een winkel of tijdens een wandeling, voelen veel moeders de behoefte om zich terug te trekken. Alsof een baby moet wachten tot we thuis zijn of een 'geschikte' plek hebben gevonden.
Eigenlijk verwachten we dus dat een baby zich aanpast aan wat wij normaal zijn gaan vinden. Terwijl een baby gewoon doet wat een baby hoort te doen.
Een peuter die een banaan eet op straat vinden we heel normaal. Een volwassene die op een terras zijn lunch krijgt ook. Een baby heeft precies dezelfde behoefte. Alleen ziet zijn maaltijd er anders uit.
Wat ik zie als ik door Spanje loop
Ik woon inmiddels al een aantal jaar in Spanje. Wat me hier altijd opvalt, is hoe normaal borstvoeding is.
Moeders voeden op een bankje in het park.
Voor de crèche.
Op een terras.
Soms zelfs terwijl ze rustig verder wandelen naar hun volgende afspraak.
Niemand kijkt ervan op. Niemand lijkt er iets van te vinden. Het hoort gewoon bij het straatbeeld. Ik zou zo graag willen dat we dat op meer plekken zouden omarmen. Niet omdat iedere moeder in het openbaar móét voeden. Maar omdat iedere moeder zich vrij zou moeten voelen om daarvoor te kiezen.
Hier ontstond mede het idee voor Mominti
Toen ik mijn eerste kindje kreeg, voelde ik eigenlijk helemaal geen schaamte om in het openbaar borstvoeding te geven. Wat ik wél ongemakkelijk vond? Mijn zoogcompressen. Bij iedere voeding haalde ik een nat zoogcompres uit mijn beha. Vervolgens dacht ik iedere keer opnieuw: "Waar laat ik die eigenlijk?" Op mijn schoot? Op het tafeltje op het terras? In mijn tas?
Het lijken misschien kleine dingen. Maar juist dat soort kleine frustraties zorgden ervoor dat ik me minder ontspannen voelde wanneer ik buitenshuis voedde. Eigenlijk ontstond daar, zonder dat ik het toen wist, het eerste idee voor Mominti. Niet omdat ik mezelf wilde verstoppen. Maar omdat ik gewoon moeder wilde kunnen zijn. Zonder na te hoeven denken over natte kleding, losse zoogcompressen of praktische ongemakken.
Voor mij gaat voeden in het openbaar daarom niet over durven. Het gaat over de vrijheid hebben om je kindje te voeden waar en wanneer dat nodig is, op een manier die bij jóu past.
Jij bepaalt waar jij je prettig bij voelt
Tegelijkertijd begrijp ik heel goed dat niet iedere moeder zich prettig voelt om volledig zichtbaar te voeden. En dat hoeft ook helemaal niet. Het mooie is dat er tegenwoordig steeds meer merken zijn die moeders daarin ondersteunen. Zo maakt Boob & Tet bijvoorbeeld borstvoedingskleding met onzichtbare ritsen, zowel borstvoedingshirts als voedingstruien. Waardoor je je kindje eenvoudig kunt voeden terwijl je zelf wat meer bedekt blijft.
Niet omdat je je zou móéten bedekken. Maar omdat iedere moeder zelf mag kiezen waar zij zich prettig bij voelt. Het gaat niet om wat anderen prettig vinden. Het gaat om wat jóú een ontspannen gevoel geeft.
Je mag je ook mooi voelen
Misschien vergeten we dat soms. Maar moeder worden betekent niet dat je ophoudt vrouw te zijn. Je mag je comfortabel voelen. Je mag je mooi voelen. Je mag kleding dragen waarin jij jezelf herkent. Ik geloof dat wanneer we ons comfortabel voelen, we ook meer rust uitstralen. En juist die rust maakt het vaak makkelijker om overal te voeden waar dat nodig is.
Want we zijn moeder. Maar we blijven óók vrouw.
Borstvoeding normaliseren begint niet bij moeders
Soms hoor je: "Je moet je er gewoon niets van aantrekken." Maar ik denk dat het daar helemaal niet begint. Borstvoeding normaliseren begint niet bij moeders die zich 'meer moeten durven'. Het begint bij een samenleving waarin moeders zich welkom voelen om hun baby te voeden. Waar en wanneer dat nodig is. Want uiteindelijk voedt een moeder haar kindje. Meer is het niet.
En misschien is dat precies hoe we ernaar zouden mogen kijken. Misschien is de mooiste manier om borstvoeding te normaliseren wel dat onze kinderen ermee opgroeien. Dat zij later niet meer denken:
"Oh, daar geeft iemand borstvoeding."
Maar simpelweg:
"Daar voedt een moeder haar kindje."
0 comments