Laten we het hebben over colostrum. Ik hoor ook wel eens moeders praten over colostrum al een beetje kolven voor de bevalling. Hoe kijk jij daarnaar?
Ja, ik zeg absoluut niet dat iedereen dat moet doen, maar ik vind het wel handig dat je leert hoe je met je hand kan kolven, zodat mocht het niet lukken om bijvoorbeeld in de eerste nacht dat je geen hulp hebt, je baby aan de borst te leggen of het doet je heel erg pijn, dan kun je ook gewoon met je eigen hand die melk eruit halen en dat op een lepeltje opvangen en het aan je baby geven.
Je moet dus bedenken dat het maar om een paar druppels gaat. Dat het ook niet een hele fles vol hoeft te zijn. Dus ik vind het altijd wel handig als je in de zwangerschap dat alvast een beetje oefent. En voor sommige vrouwen stroomt het heel makkelijk en andere vrouwen krijgen er gewoon minder uit.Dit zegt overigens niks over de productie nadien.
Het is vooral ook heel handig als je melk hebt opgevangen, wanneer je baby moet worden bijgevoed na de bevalling. Omdat het bijvoorbeeld een kleintje is, of juist een suikerbaby. En dan is het natuurlijk wel fantastisch als je dat met je eigen melk kan doen.
En hoe weet je nou of je baby'tje voldoende binnenkrijgt?
Nou kijk... Ik vind dat altijd grappig want we zijn altijd heel erg bang voor te weinig. Dat is ook een soort oerangst zeg ik altijd. Van nature zijn we allemaal bang voor te weinig. Maar er is eerder een overvoeding in de wereld dan een ondervoeding. Zeker in het westen. Dus ja, uiteindelijk gaat het erom dat je voed op verzoek en het gaat het niet om dat per voeding er zoveel milliliter in gaat. In het begin moet de productie natuurlijk langzaam meer worden en dat is alleen maar fijn, want een baby kan nog helemaal niet een hele fles drinken. Een baby valt ook altijd wat af in het begin, dat is heel normaal. Maar vanaf dag vijf gaan ze hopelijk weer lekker groeien. Daarnaast kan je ook bij de weegmomenten zien of ze voldoende binnen krijgen, en middels wat ze plassen en poepen.
Maar, uiteindelijk is het allerbelangrijkst dat je voedt op verzoek Dat je gewoon leert observeren wanneer je baby honger heeft. Want niet elke keer heeft een baby evenveel honger. Het is niet een soort robot die zoveel batterijtjes moet hebben om te kunnen functioneren. Dus de ene keer hebben ze een soort groeispurtje en gaan ze harder of willen ze meer. En de andere keer hebben ze een beetje een relaxede dag , hoeven ze weer wat minder. En uiteindelijk, jouw borsten zijn zich de hele tijd aan het aanpassen aan de behoeften van jouw kind. En ik denk niet dat we ervan uit moeten gaan dat dat proces niet goed werkt. Natuurlijk het zou kunnen, maar we denken dat er maar een heel klein groepje vrouwen is die echt niet in staat zijn om voldoende melk te maken.
En in principe zitten we er in het westen bovenop. Je hoeft je niet zo druk te maken voor te weinig.
Dat is een fijne gedachte! Zijn er een paar veel voorkomende redenen waarom moeders toch gaan twijfelen of ze wel door moeten zetten met borstvoeding geven als het allemaal even niet lukt?
Ja, en helaas stoppen er heel veel vrouwen 80% geeft aan bij de verloskundige dat ze borstvoedingen willen geven en na een maand is 40% daar al mee gestopt.En juist een heel groot deel daarvan heeft daar ook weer spijt van. En heel vaak zijn die beslissingen ook gemaakt in niet al te handige momenten. Je bent moe, je hormonen schieten alle kanten op. Dus ja, dat kan je achteraf ook wel weer jammer vinden of er spijt van hebben. Dus ik zeg ook altijd als je daar over twijfelt; ga niet over een nacht ijs. Laat het even bezinken. Maar er zijn ook zoveel meer wegen naar Rome.
Wat ik veel hoor is dat moeders bang zijn voor te weinig, zoals net benoemd inriele angst. Dat ze stoppen vanwege pijn, terwijl dat juist vaak makkelijk op te lossen is met een beetje hulp. Of om psychische redenen, omdat het bijvoorbeeld niet fijn voelt.
Maar ook, denk ik, en dat is eigenlijk nog, vind ik, het verdrietigst, dat sommige mensen eigenlijk een beetje gepusht worden om te stoppen door hun omgeving. “Het is zo zwaar weet je, je kan ook stoppen.”
Is er nog een succesverhaal vanuit je tijd als lactatiekundige die je is bijgebleven?
Ja, bijna elke dag wel. Wat ik al zei, het pijn bij het voeden is vaak dus heel makkelijk op te lossen. En dat vind ik altijd wel heel voldoenende consulten. Want als iemand heel veel pijn heeft en echt bijna met gromme tenen zit te voeden, dan kan je al voorstellen dat je eigenlijk je melk ook helemaal niet goed laat stromen. En vaak zijn ze best wel een beetje bang, want ze denken, oh, dat gaat weer pijn doen. En dan leg ik het aan op een ander soort manier. En dan is het vaak, “het doet helemaal geen pijn”. En dan wordt het weer leuk voor de moeder.
Maar er zijn ook veel mensen met zorgen rondom krampjes, onrust. Daar kunnen we als lactatiekundige ook vaak heel goed helpen. Omdat er soms ook gewoon niet helemaal goed borstvoedingsmanagement is. Ik heb gisteren nog een Zoom-call gedaan, met ouders met een baby die heel veel last had van reflux. Kon niet neergelicht worden. Moest continu wandelen in de draagdoek, recht op slapen. Kapot waren die ouders. We hebben gewoon het voedingsmanagement aangepast en ze merkten meteen de dag erna al verschil. Ze hadden zelfs 6 uur kunnen slapen, met een tussenpauze, en voelden zich herboren.
Dus dat zijn hele leuke dingen.
Dat is fijn ja, wat goed. Heel veel redenen om, als het even niet lukt, eerst om hulp te vragen bij bijvoorbeeld een lactatiekundige. En hulp vragen is voor veel mensen volgens mij best lastig, ook voor moeders. Je hebt veel verwachtingen, je hoopt dat het allemaal maar lukt. Ik denk dat dat wel een mooie boodschap van ons gesprek is. Trek vooral aan de bel als het niet lukt. Want wellicht kan je wel geholpen worden. En geeft je dat ook heel veel moois weer terug.
Ja. Mensen zeggen wel eens tegen mij, “ja, maar ik heb met de kraamverzorgzaal alles geprobeerd. Of ja, maar ik ben bij het consultatiebureau geweest.” Maar je moet wel bedenken dat iedereen zijn eigen expertise heeft. Soms zie ik een baby waarvan ik direct zie, die zit niet lekker in zijn vel. Die heeft gewoon ergens last van. En dan adviseer ik ook iemand naar een bodyworker te gaan, een osteopaat of een fysiotherapeut, want dat ben ik niet. En zo zijn er natuurlijk, verschillende expertise's en natuurlijk weten we allemaal wel iets van elkaars vakgebied, maar dat is echt anders. Als je echt voedingsvragen hebt, ga dan naar een lactatiekundige. En heel vaak zijn er ook, als het financieel moeilijk is voor mensen, lactatiekundigen bij consultatiebureaus waar je gratis een afspraak kan maken.
Is er nog iets wat je tot slot aan moeders zou willen meegeven?
Volg me op de borstvoedingspraktijk zou ik zeggen.
Ja, want waar kunnen mensen jou allemaal vinden? De borstvoedingspraktijk.nl is jouw website.
Ja en ook mijn naam op Instagram. En daar post ik eigenlijk heel veel praktische en informatieve informatie over borstvoeding. Ik heb ook een aantal cursussen, een echte voorbereidingscursus een grote cursus. En wat kleine cursussen over verschillende problemen waar mensen tegenaan kunnen lopen. En ik zit in Apeldoorn en dat is wel een beetje zo.
Beluister het volledige interview met Lisette hier.
0 reacties