We kletsten met Rianne, mama van Nina (7 maanden).
De weg naar het moederschap verloopt voor iedereen anders. Voor de één voelt het alsof het vanzelf gaat, voor de ander is het een pad vol onzekerheid, hoop, teleurstelling en geduld.
Voor Rianne duurde het bijna drie jaar voordat ze haar dochter eindelijk in haar armen mocht sluiten. In die periode kreeg ze te maken met een onregelmatige cyclus, een fertiliteitstraject en drie miskramen. Toch bleef de wens om moeder te worden altijd groter dan de angst om opnieuw verdriet te ervaren.
In deze Mominti Meets deelt ze openhartig haar verhaal. Over hoop houden wanneer dat steeds moeilijker wordt. Over de spanning die zelfs tijdens haar zwangerschap bleef. En over hoe haar weg naar het moederschap nog altijd invloed heeft op hoe ze vandaag de dag naar haar dochter kijkt.
Jullie weg naar het ouderschap verliep anders dan jullie hadden gehoopt. Zou je daar iets over willen vertellen?
Inmiddels zijn wij de enorm trotse ouders van een dochter van zeven maanden. Maar helaas duurde het wat langer om daar te komen.
Vanaf mijn zestiende wist ik dat zwanger worden lastiger kon zijn vanwege een onregelmatige cyclus. Hierdoor heb ik er altijd rekening mee gehouden dat het misschien niet helemaal vanzelf zou gaan.
Na anderhalf jaar proberen kwam er eindelijk een licht positieve test. Helaas eindigde die zwangerschap al na een paar dagen in een miskraam. Als verloskundige wist ik dat die kans er helaas is. Vol goede moed gingen we verder. Helaas eindigde ook de zwangerschap in de daaropvolgende cyclus in een miskraam.
Omdat mijn cyclus zo onregelmatig was, zijn we gestart met een traject in het ziekenhuis. Daar kreeg ik echo's en medicatie om de kans op een zwangerschap te vergroten. Helaas leidde dat niet tot een zwangerschap. Een volgende stap vond ik nog te spannend, waardoor we besloten het traject voorlopig los te laten.
En daar was hij weer: een positieve test. Precies een jaar na de vorige. Dit móést hem zijn. Maar ook deze keer kreeg ik na een paar weken een miskraam. De angst of het deze keer goed zou gaan, maakte opnieuw plaats voor de angst of het ooit zou lukken.
Zo theatraal als ik ben, besloot ik dat ik een break wilde. Ik wilde niet meer geobsedeerd bezig zijn met mijn cyclus, wanneer we het 'moesten' doen en of het deze cyclus wel zou lukken. We besloten een hond te kopen en onze kinderwens voorlopig los te laten.
Cliché, maar waar: vier weken later bleek ik opnieuw zwanger.
Hoe graag ik dit ook wilde, ik voelde vooral angst en nauwelijks blijdschap. Ik was zó bang dat het ook nu weer mis zou gaan. Maar gelukkig was dat niet het geval. Voor mij kwam het vertrouwen pas na de twintigwekenecho.
En uiteindelijk kwam absoluut de roze wolk. Buiten af en toe de realistische, minder mooie kanten, is die roze wolk er nog steeds.
Hoe kijk je nu terug op deze periode, nu Nina bijna acht maanden oud is?
Ik kijk niet negatief terug op deze periode. Natuurlijk had ik het liever anders gezien, maar ik ben ook blij dat we deze extra tijd samen hebben gehad. We hebben zoveel mooie reizen gemaakt, feestjes gevierd en echt bewust samen genoten. We hebben elkaar nog beter leren kennen en zijn elkaar nóg meer gaan waarderen.
Maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik niet onbevangen een zwangerschap in kon stappen en de blijdschap van het eerste trimester heb gemist. Ook merk ik dat ik nog steeds een wrang gevoel kan krijgen bij zwangerschapsaankondigingen.
Ik besef me vooral dat er veel mensen zijn die écht heftige paden hebben moeten bewandelen of dat nog steeds doen om te komen waar wij nu zijn. Daardoor overheerst vooral de dankbaarheid dat het ons uiteindelijk gelukt is.
Is er iets uit die periode dat je altijd bij zal blijven?
Een gesprek dat ik had over de spanning rondom onze kinderwens.
Mijn ouders en grootouders hebben ook moeite gehad om zwanger te worden. Mijn grootouders deden er zelfs twaalf jaar over en kregen daarna ook nog een doodgeboren kindje.
De vrouw met wie ik sprak vertelde dat ik uit een lijn van krachtige vrouwen kwam die er alles aan hadden gedaan om moeder te worden. Ze zei ook dat mijn lichaam al drie keer had laten zien dat het zwanger kon worden. Dat gaf haar het vertrouwen dat het uiteindelijk goed zou komen. Of dat echt zo zou zijn, wist natuurlijk niemand. Het klinkt misschien zweverig, maar haar woorden gaven mij op dat moment ontzettend veel hoop.
Daarnaast heb ik in die periode geleerd dat niet alles in het leven maakbaar is. Ik was altijd gewend dat hard werken iets opleverde. Als je leert voor een examen, haal je een goed cijfer. Als je veel sport, word je fitter.
Maar hoe graag ik ook moeder wilde worden en hoe hard ik mijn best deed, het zorgde er niet voor dat ik zwanger werd of bleef. Dat vond ik misschien wel de moeilijkste les.
Uiteindelijk heb ik moeten accepteren dat sommige dingen zich niet laten plannen of afdwingen.
Wat of wie heeft jou in die jaren het meest geholpen?
Het heeft enorm geholpen om lekker te blijven leven. We zijn geen dingen gaan uitstellen, zoals het maken van reizen. Ik heb het voor mezelf niet zwaarder gemaakt. Dit was nu eenmaal hoe het voor ons liep. Zelfmedelijden zou er niet voor zorgen dat het wel zou lukken.
Daarnaast hebben we er nooit een geheim van gemaakt. Vrienden en familie wisten dat we bezig waren met onze kinderwens en dat het niet altijd lukte. Dat zorgde voor veel begrip en medeleven. Het was fijn om geen masker op te hoeven zetten als het even tegenzat.
Wat heb je in die jaren misschien gemist, wat je anderen wel zou gunnen?
Ik gun andere mensen een onbezorgd eerste trimester. Een roze wolk. Het van de daken willen schreeuwen dat je een kindje krijgt.
Ik had altijd een geromantiseerd beeld van deze periode, maar bij mij overheerste vooral de spanning. Daardoor heb ik er niet echt van kunnen genieten. Achteraf voelt dat als iets wat ik heb gemist.
Daarnaast vond ik het traject in het ziekenhuis vooral zakelijk en medisch. Dat is natuurlijk ook de aard van zo'n traject, maar soms miste ik een stukje menselijkheid. Iets wat ik, toen ik nog als verloskundige werkte, zelf altijd erg belangrijk vond in de zorg voor onze cliënten.
Er zijn altijd ergere dingen, maar het voelt fijn als er ook ruimte is om het soms gewoon enorm kut te mogen vinden.
Heeft deze periode nog invloed op hoe jij het moederschap nu ervaart, denk je?
Ik denk dat ik me misschien nog iets bewuster ben van hoe dankbaar ik ben voor onze dochter. Al had ik dat misschien ook gevoeld als zwanger worden meteen was gelukt.
Maar ik ben zó enorm blij dat ze er is en dat ze zo'n leuk meisje is. Dat maakt de lastigere momenten van het ouderschap soms ook makkelijker om te relativeren.
Natuurlijk zijn er gebroken nachten, momenten waarop ik haar met liefde even overdraag aan anderen en paniekmomentjes waarop ik besef dat een zorgeloos leven definitief voorbij is. Maar uiteindelijk overheerst vooral het besef dat dit precies is waar we zo op hebben gehoopt.
Wat zou je ouders willen meegeven die door een vergelijkbare situatie heen gaan?
Wat ontzettend verdrietig dat jullie dit meemaken.
Kijk of het voor je helpt om er met anderen over te praten.
Ik vind het spannend om ons verhaal zo openbaar te delen, maar herkenning van anderen heeft mij enorm geholpen.
Een vriendin van mij maakte een vergelijkbaar traject door. Toen zij vertelde dat ze pas rond de vijftien weken zwangerschap echt blijdschap durfde te voelen, vond ik dat ontzettend verdrietig voor haar. Tegelijkertijd gaf het mij veel herkenning.
Haar verdriet maakte mijn verdriet niet minder, maar wel minder eenzaam.
Ik besefte dat ik niet de enige was die zich zo voelde.
Er zijn zoveel mensen die iets vergelijkbaars meemaken of hebben meegemaakt. En soms lucht het enorm op als je gewoon hardop mag zeggen dat iets heel kut is. Zonder dat iemand het probeert te relativeren, te vergelijken of meteen op te lossen.
Wat betekent moederschap voor jou, in één zin?
Moederschap is voor mij de grootste tegenstelling die er bestaat: ik ben intens verliefd op haar, maar heb ook liefdesverdriet om alles wat ze nu al niet meer is. Ik ben intens gelukkig, maar kan ook in paniek raken door alle verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken. Ik voel me heel zelfverzekerd in mijn rol als moeder, maar twijfel tegelijkertijd over de kleinste dingen.
Sommige verhalen laten zien dat de weg naar het moederschap niet altijd vanzelf gaat. Dat hoop en verdriet soms hand in hand gaan en dat een positieve zwangerschapstest niet voor iedereen het begin is van een onbezorgde zwangerschap.
We willen Rianne ontzettend bedanken dat ze haar verhaal met ons wilde delen. We hopen dat het herkenning, troost of misschien zelfs een beetje hoop biedt aan iedereen die zich in een vergelijkbare situatie bevindt.
Voel je na het lezen van dit verhaal de behoefte om jouw eigen ervaring te delen? Weet dan dat je niet alleen bent. Soms helpt het al om te ontdekken dat iemand anders precies begrijpt hoe jij je voelt.
0 reacties